Manjawab Bacindai Aluih,
"Sapanjang kato Tuan itu, manuruik timbangan hati hambo, sabab kampuang dek lah langang, jaman alah tahun lah ado, musin ka sawah urang kini; bapak kok pai ka ladang, andeh kok mahanta nasi, si Kayo Oto di rumah, Kok lalok inyo tu kini, baitu agak-agak hambo.”
Manjawab si Rajo Ameh,
"Kok io baitu agak-agak kau, kito cubolah mancaliak.” Salalu naieklah sakali,
Sarato tibo di ateh rumah, dicubo nyo lai mamandang, etan ka anjuang nan tinggi, Jalu ka biliak nan dalam, tampaklah urang sorang sajo, dihampia biliak nan dalam, lalok bakalumun lapiak, lalu dihimbau dijagokan. Lah bangun si Kayo Oto, salatu duduak sakali, rundiang sabuah tak kalua, kato sapatah tak tasabuik, lah ragu mamandang sajo, antah siapo rang nan datang. Lah tibo di ateh rumah, inyo lah duduak baduo, rupo nan tidak kairasan, baitu pikiran hatinyo. Agaklah si Rajo Ameh, mancaliak Adiek kanduangnyo, jangek haluih nan lah ragang, rambuik maroman padi usang, tubuah lah masiak bak dipangang, sarupo urang dek panyakik, Dalam mamandang-mandang juo, rusuah datang tangih lah tibo, inyolah tahu di diri, lah pingsan ukatu itu, mamakiak maluluang-luluang, manangih bagolek-golek. Dalam sarupo nan baitu, agaklah Bacindai Aluih, takana pulo di bagian, lah maraiah pungguang ka dado, inyo lah manangih pulo aia mato bak maniak putuih pangarang, bak mayang di rantak ungko, biluluak digaga musang. Nan sabanta itu juo, takajuik urang di kampuang, lah datang basamo-samo, babondong pai ka kiun.
Agaklah Datuak Limpahan, sarato Puti Andam Suri, baliau nan sadang di ladang, mandanga urang lah takajuik, lah balari-lari pulang, lah tibo tarabang-abang, salalu naiak sakali, dicaliak urang lah banyak, tagak mahantakkan diri, samo mancangang jo rang banyak. Lambek sabanta antaronyo, lah dapek aka dek inyo, agak dek si Rajo Ameh, sarato Bacindai Aluih. Lah nyato tarang pamandangan, dicaliak rumah lah panuah, urang lah tagak baririk, bakatosi Rajo Ameh,
105