Bajalan si Rajo Ameh, lalu ka tabiang nan baliku, naiak ka Tanjuang Linggundi, di tingkek tabiang nan tinggi, bapegang dipimpiang udang, bagantuang di lalang mudo. Lah tibo inyo di sanan, lah tampak tanah nan busuang, diambiak suduang-suduangnyo. Lah agak sabanta duo banta, alah sakiro diwalaknya, buruang nan lia balayangan, inyo lah tabang-tabang hinggok, buni lah babagai-bagai, gadang lai ketek pun ado, banan capek elok buni, mahangguak manggayo-gayo. Ditiliak di pandang bana, iolah balam nan jinak, tagak mangambang-ngambang sayok, mancatuak-catuakkan paruah. Usahlah inyo kababuni, mahangguak sakali tidak, manggayo usah disabuik, bak kangkuang dipapikekan.
Kununlah si Rajo Ameh, tasirok darah pamberang, tasingguang hati pambangih. Balam malang balam cilako, balam tak elok dipakai, diambiak tanah babuku,. lalu dilantiangnyo sakali; lah kanai balam tambago, takalapak buni sayoknyo, tagalabang balam tabang, tabacuik tambang nan harek, balam jah lapeh batali, tabang tmanggungguang paso-paso, Dipandang-pandangi bana, malayok tadah kakiun, hinggok di pangguang padi ladang, ba- buni inyo di situ. Takirok tagamang darah, takajuik Bacindai Aluih, lalu bakato sandirinyo,
”Balam sialah iko nan datang, buruang siapo ko nan punyo, tampan balam rang bapikek, mau nan bukan alang-alang, namuah dijujai jo tangan, didatiak-datiakkan jo jari,”
Lalu dicakaunyo sakali, dilatak di dalam sangka, palengah patang jo pagi, pamenan kutiko tidak. Buruang siapokoh nan punyo, usua pareso balun datang, sudi siasek balun tibo, urang balun nan batanyo. Dek kasiah Bacindai Aluih, dek sayang tidak tabado, ingin mamandang balam jinak, amuah mangubiakkan padi, kuek mancarikan makan; dalam dibimbang nan- baitu, baibaraik inyo sabuah:
Kain salendang tanah liek,
kaunduang-unduang diparau,
tanunan puti di Sumarang.
Luko tangan butiah diliek,
luko hati siapo tahu,
tatumbuak di badan orang.
26