Agaklah kito nan batigo, jangan dikana kiri kanan, usah dicinto ka balakang, sabab baitu janyo hambo, garak takadia lah dahulu, kito nan utang manapeki, tak dapek badan mailakkan, samo sugiro malah kito."
Ditariak sitengga lamo, sarato padang bacatai, tigo jo si bantuak alang, bajalan inyo sakali, ka tangah Padang Baduo. Lah tibo pulo di situ, kironyo lawan lah mananti, parang bamulo maso itu, lah jatuah patiakkan tunam, takabuik asok panggalah, mandaram buni latuih badia, bak buni mambaka buluah; padang lah silang basilang, si bantuak alang basaua, galah lah kanai manganai, tak tantu lawan jo kawan. Darah kumari baserak, anyia nan bukan alang-alang, bangkai lah banyak nan tajelo, jio malayang maso itu, nan ringkek tidak tahetong, nan patah usah disabuik. Hari lah badarok patang, parang nan tidak namuah damai, lah payah baranti sajo. Agaklah inyo nan batigo, si Rajo Ameh nan jombang, duo jo Rajo Ibadaik, tigo jo Marajo Ulak Sumano, hati basarang gadang juo, kudaraik nan tidak namuah suruik, kuaik batambah-tambah juo, saketek tidak banan kanai, luko nan tidak tateh bulu. Lah pulang si Rajo Ameh, iolah inyo nan batigo, etan ka kubu di Pandan. Namun samalam-malam itu, payah nan bukan alang-alang, latiah nan tidak takuaso, lalok nan sajak mulo sanjo, sakali tidak tasintak. Kok tibo musuah mandorong, agak ka lalu lalang sajo, tagah dek Allah manggarakkan, tidaklah ado satu apo, salasai sajo samalam tu. Tasintak inyo dari tidua, lah bangun duduak sakali, kironyo hari lah tinggi, lalu kalua katigonyo, pai ka sungai tampaik mandi, dibaia utang nan wajib, sambayang duo rakaaik. Lah sudah sambayang subuah, doa pun sudah dibaconyo, salalu kateh sakali, dibao aia di labu, duo jo tabuang sarueh. Sarato tibo di kubu, dimasak nasi jo kopi; lah sabanta antaronyo, lah sudah minun jo makan, digiliang rokok sabatang, dikunyah siriah sakapua; sugiro inyo di sanan, diambiak alaik sinjato, pakakeh untuak baparang, kalua inyo sakali. Dipandang-pandangi bana, lah tinggi ruponyo hari, bajalan baguluik-guluik, ka tangah Padang Baduo. Sarato tibo di sanan, awak datang lawan mananti, nan tidak dapek batenggang, nan tak buliah barundiang, salalu parang sakali. Ga-
54