Lompat ke isi

Halaman:Bacindai Aluih.pdf/67

Dari Wikibasurek
↓Laman ko alah sah

Muko nan bagai bulan panuah,
hiduang nan bak dasun tungga,
Tuan hanyuik di aia karuah,
raso mangamuak adiak tingga.

Bakabuik asok pulau Lawan,
urang mamanggang rimbo duri.
Sabalun dapek badan Tuan,
haram babaliak ka nagari.

Tinggi bukik gunuang bakabuik,
tampak nan dari tanah Jao.
Sungguah badan Tuan lah hanyuik,
tapi di ruang mato juo.

Urang Padang manjalo masai,
lah panuah sampiang-sampiangnyo.
Sikolah badan mangko sansai,
Tuan tak dapek-dapek juo.

Liek dek Tuan untuang hambo,
dek laku ayah kanduang badan.
Baru lah hilang dari mato,
rusuah hati malanglah badan.

Lah kambang bungo hilalang,
tampak nan dari Padang Alai.
Tan Rajo Ameh lah hilang,
hati nan tidak elok lai.

Anak rajo duduak manjaik,
Rambuik manjajak-jajak bau,
dikirai lalu digabangkan.
Hambo barakik dalam raik,
dimalah rang kampuang katau,
'badan den sorang manangguangkan."

Dalam dibimbang nan baitu, tibo di aia nan batapuak, di muko muaro tujuah; lapehlah pulo dari sanan, ka hilia batang Sinama,

65