Lompat ke isi

Halaman:Bacindai Aluih.pdf/82

Dari Wikibasurek
↓Laman ko alah sah

Nak duo pantun sairiang,

Padi sipuluik rang Siarang,
masak satangkai jatuah ruruik.
Lai dipikia samo sorang,
tak namuah diganjua suruik.”

Agaklah Bacindai Aluih, sudah bapantun baibaraik, bakato sanan nan jadi, kapado mandeh kanduangnyo, banamo Kayo Bandiangan,

"Manolah Mandeh kanduang hambo, hari lah badarok patang, Bapak nan sajak mulo pagi, hilang bak batu dibanam, bak hanyuik ka aia hilia, kutiko litak tak tibo, ukatu hauih tak datang. Isikan nasi dikambuik, masuakkan aia ka labu, nak hambo sonsong baliau.”

Manjawab Mandeh kanduangnyo,

"Manoiah anak janyo hambo, banamo Bacindai Aluih, usah disonsong bapak kau, nanti dahulu sakutiko, ampiang manjalang kadatang, sanang-sananglah dahulu, sudahkan bangkalai kau, kakoklah tanun diponteh, jangan dibimbang itu juo.”

Tadanga dikato itu, manjawab Bacindai Aluih,

“Manolah Mandeh kanduang hambo, talatan suto disuri, lah kusuik banang bairan, dicukia tidak nyo namuah, dirintiak tidak salasai, tanun diguluang anyo lai, banang nan mumuak dikumpuakan.”

Tadanga dikato itu, manjawab mandeh kanduangnyo,

"Manolah anak janyo hambo, baa kau dek baitu, apo sabab dek banangko, sakali duo kali balun, kini tasabuik damikian, apokah sabab karanonyo, baa koh asa jo mulonyo. Lah rusuah hambe mandanga, lah ragu hambo mamandangi, kau nan sajak mulo ketek, balun barundiang nan baitu, sakali ikolah baru.”

Tadanga dikato itu, manjawab Bacindai Aluih,

“Kok indak ijin Mandeh malapeh, hambo kabajalan juo.”

60