O Tuan, malang untuang hambo,
Tuan sorang nan cinto hati,
jarek samato putuih pulo,
kasansai juo malah badan.
Ambiak lah pisau rampagi,
pangarek daun hilalang,
tumbuah di ladang Datuak Bandaro,
lah nyato kambang bungonyo.
Kasiah bak ambun pagi-pagi,
tasinga paneh lah hilang,
gaik tabendang kaudaro,
sayang tak tantu diamnyo.
Kununlah Bacindai Aluih, lah bimbang duduak barakik, dibalun dek aia hilia, batang Sinimpan lah gilo, riak mamacah kin kanan, ombak mahampeh kateh rakik, Lah lumuih Bacindai Aluih, jah basah kain di pinggang; tibo ditaluak nan baliku, dipaliang ombak nan bapesong. Maliek Bacindai Aluih, dipandang-pandangi bana tidaklah ado banan tampak, hanyolah batu apuang sajo, bakumpa-kumpa jo buiah; dikayuah juolah rakik nantun, agak bajalan hilia aia, buni tangih babuah-buah, ibaraik batalun-talun,
”O Juan si Rajo Ameh,
hubuang nyao balahan diri.
Luluahnyo hati bak dirameh,
Tuan kamalah adiak cari.
O rakik juo janyo hambo,
hanyuiklah kito hilia aia,
Pado manangguang nan bak nangko,
bialah tulang naknyo caia.
Tatuak di mano Tuan uni,
badan dima lah tajelonyo,
Sakik mamutuih rangkai hati,
Tuan lah hilang kaubeknyo.
64