Lompat ke isi

Halaman:Bacindai Aluih.pdf/91

Dari Wikibasurek
↓Laman ko alah sah

Tapajam kilek dalam rimbo,
sarato guruah nan badantuang,
malembai nyiua tangah koto.
Laranglah urang nan bak hambo,
lah mabuak diseso untuang,
tidua bakalang aia mato.

Jari manih tunangan kalam,
pamenan tangan rajo Jao,
tangkai batulih aia ameh.
Hari lah laruik tangah malam,
rusuah basarang dalam juo,
mangana Tuan Rajo Ameh.

Padi sipuluik rang Siarang,
tumbuah di sawah Kubu Pudiang,
lah runduak tando barisi.
Dipandang diri lah sorang,
tak dapek kawan barundiang,
sananlah untuang ditangisi.

Kambang satangkai bungo kapeh,
tumbuah sarumpun jo hilalang,
pucuak bagaluang kaureknyo.
Rindu lalu dandam tak lapeh,
sakik di dalam gugua tulang,
tawa tak dapek kaubeknyo.

Mandanguih tiok katagak,
tadanga diguruah nan badantuang,
kilek tapajam dalam rimbo,
Nan laia landaran tunggak,
nan gaik barisau untuang,
alamaik sansai badan hambo.”

Kununlah Bacindai Aluih, hari lah hampia kasiang, rusuah datang rindu lah tibo, kabuik dalam hari lah pagi, murai bakicau lah nak tabang, tabik mambungo matoari, Sugiro Bacindai Aluih,

67