Lompat ke isi

Halaman:Kaba-Epos Tjindue Mato.pdf/173

Dari Wikibasurek
↓Laman ko alah diujibaco

tanah, runtueh-runtueh tjandonjo tabieng, alah bangkik tanah kunieng. Tumbueh buak si-Binuang, alah tabang binatangnjo, labah basarang di parui'njo, nanieng tabu- han diikuenjo, abih manggigik kasadonjo, bisonjo bukan alang-alang. Kununlah si- Barakai’, alah pakatjak-katjak lutueng Barulich mahambueng hambueng diri, Tambahi bak urang gilo mabue’. Si Barakai' luko matonjo si-Baru- lieh luko kaniengnjo, lah manjurue’ Karumpun salak, si- Tambahi mamatjik rukam, maharang-harang sadjo. Sanan mahimbau si Tambahi, mamakie’ manggarueng pandjang : “Mano Kak Tuo, Kak Tanguh sajo ! Baapo tke untueng sa- jo, lah luko kabisoan pulo, majang-majang diudjueng djantu- eng, padieh-padieh didalam hati, mato sugadang talue ajam!” _ Mandanga girueng nan bak kian, bakato Barakai’ djo siBarulieh,si Barakai’ diateh dadok si-Berulieh dirum- pun salak: "Dikami talabieh sunggueh,talingo abih tabue’-ta- bue’, lubang hidueng indak baliang, mato sakik bagai dipang- gang ! Tabangkan kami siagai, nak kami sugiro turun !" Konolah si-Tambahi, malompek injo kabawah, di- tabang siagai disandakan, lalu turun si- Barakai', turun Pulo si-Barulieh, bakato samo-samo diri : “ Kok denai tahu nan bak nangko, indak denai gilo kamari; indak pa - duli karabauko ! Radjo kito nan bingueng sunggueh, asieng urang nan sarumah, badan kito bulieh pinjakik ; pado ki- terdorong ditengah medan, tidak boleh surut logi; djika surut kita djuga jang dapat malu!’ Mendengar titah demikian mengipaskan telinga si-Binuang, Ber- titoh pula Bundo Kandueng kepada Dang Tuanku menjuruh rjari apa jang tidak, melengkapkan-mana jang kurang, sementara hari lagi mu- da. Lalu Dang Tuanku menjuruh si-Borakai’ mentjari limay purut jang tumbuh dibatu besar, jang betjermin mata air, ialah limau tudjuh se- tangkai, jang menghadap matehari hidup. Djangan dipandjat-pandjat Sodja, hantamkan betangnja tiga kali, tahan napos akan memandjat, dengan dipegang dengan djari, gong-gong dengan gigi bawa turun, Dji- ka ada orang bertanja, djangan Barekai berbunji-bunji. Djika telah dapat limau itu, djangan menoleh-noleh surut, segera bawa pulang! Berdjalanlah si-Barakai’ sampai kemudik Periangan, lalu meman- dang kekiri dan kekanan. Berkat kiramat Dang Tuanku tampaklah li- mou jang disuruh tjari; dihantankan batangnja, dipandjat, digong-gong buahnja dibawa turun, lopun berdjalan tidak menoleh-noleh, Sampai


- 81 -