lah tu kini,abih binaso Alam nangko !
Pegang pitarueh baie’-baie’, lorong martabat radjo- radjo, ateh sapulueh dang baginjo; partamo baie' rupo- njo, Kaduo sokah, katigo baraka, kaampek bailimu, kali- mo, ingek dibitjaro, ka-anam tiado lalai, katudjueh baruni, kasalapan saba, kasambilan mamanuhi kahandak hati an- taro lambui’ dengan kareh, kasapuluah tahu pangkat hanm- ba-rakjat.
Mano bujueng Katjinduean ! Io kalian kabadjalan, pegang pitarueh baie’-baie’, sipai’ Panghulu anam parka- ro ; partamo manarueh ilmu, kaduo adie pado hukum, katigo kajo, kaampek antaro murah dengan maha, bakato kato lamak-manih, kalimo djago bitjaro, ka-anam saba ha- tinjo”."Mano Djuaro Medan Labieh ! Djuaro umpamo hulubalang, . mairiengkan dang si Bujueng’ Hulubalang ampak martabatnjo; pertamo berani’ kaduo djago bitja- ro, katigo tahu akie karadjo’ kaampek murah lakunjo;
Mano Barakai’ djo Barulieh sarato djo si Tambahi. lo kalian nan batigo’ .sabagai anak mudo-mudo, anam pulo martabatnjo; partamo tagueh setia’ kaduo sutji pa- kaian dan tubueh, katigo manih mului’, kaampek baia’ rupo, kalimo manaruoh ilmu, kaanam saba. Sabagai pulo dak kalian’ martabat ilmu laki2, tidue siang badja- go malam’ djankurang sindjato tadjam, djiko’ mamegang
kedatangan Deng Tuanku beserte pengiring, moke Bandaharo jang paham akan adat-pertuanan menjusun segela alat-kelengkapan kebesaran, lalu bergegas menudju gelanggang diiringkan oleh semua persiapan dan rak- jat mengalu-alukan Dang Tuanku. dengan mamalu bunji2an jang terlalu azi- mat bunjinja. Serta sempai maka Bandahara selaku Kepala Sembah mendjun- djung tangan, menekurkan kepala seraja berdatang sembah: Ampun Tu- anku Sjoh Alam. Ampun beribu kali ampun! Njawa darah kaki tangan. Mohon Tuanku berarak sila, rakjat berani hendak menghadap”
Dibawah pajung kuning terkembang Dang Tuonku berdjalan, pe- dang terhunus kiri-kanan, lengkap dengan pengiring, ada jang memegang ikat, ada jang memegang keris, ada jang memegang tjermin, menurut istiadat mengalu-alukan Radja, Tak heran kalau orang banjak tertjeng- ang, bunji bisik berdesas-desus, disela dengan kerlingan mata, Ada yang meningket punggung temanja, ada jang mentjari tanah tinggi, supaja dapat senang memandang, ada pula jang merangkak, hanja siku sadja jang mendjulur, kereng ingin hendak memandang Dang Tuanku.
-34-