Mudo. Urang babaliak Jumbanglah tingga di dalam rimbo, salang bacarai jo nyawo di badan, sadang bacarai dagiang jo tulang, dagang bahaliak pulang ka surau. Alah sarantang-rantang di jalan, cukuik sarantang pajalanan, cukuik kaduo rantang panjang, satajah tibo anyo di surau. Alun sabatang paisok abih, Allah Taala mauntuangkan, turun si Mambang dari mahligai, turun si Mambang ka tangah halaman, alah tasirok darah di dado sadang gumarak darah di muko, sadang manangih si Mambang Surau, lalu batanyo ka ayah kanduang, “Ayah juo janyo ambo, bari lah luruih ambo batanyo, ambo batanyo siluruih sajo, sabanyak itu dagang ka timbo, surang si Jumbang nan indak baliak, saratuih ampek puluah dagang nan pai, sorang si Jumbang nan indak nampak, sabanyak itu ka dalam rimbo, sorang si Jumbang nan indak baliak, di mario tuan tagaluang kini, cahayo mato di mano kini, si jantuang hati di mano kini, pamenan mato iyo den ilang, lauiktan ano iyo ranang, rimbe nan mano nan inyo uni, rimbo di manohan dilungeuinyo, tanah di mano nyo nan tasirah.”
Sadang manangih si Maminang Surai sanan bakato ayah Mambeng Surau, “Indak si Jumbang ka pulang lai, indak si Jumbang Kit baliak lai, indak lai kau ka kanai dayo, indak kaji den doh ka laimpik. inyo den impik jo kayu gadang, inyo den bunuah di dalam rimbo, sadang bacarai daging jo tulang, indak si Jumbang ka duik lai, indak kaji den nan ka taimpik indak doh kau kan kanai dayo, hautu gadang iyo Tan Iman Mudo.”
Mandangakan kato gj ayah kanduang sampai manangih si Marnbing Surai, sadanp manangih maratok juo, ratok si Mambang baiho-the, ratok sf Mambang maracun hati, sadang manangih si Mamban Surau. Sadang maimbau manangih juo, maratok-ratok misdialt él Marbang, ‘Awai dek Tuan pulanglah pulang Tuan, si jantiiang hati “Tuan Maimbau, Tuan ai pulang pulanglah pulang Pear, sibiran filang manangih juo. Tuan den pulang, pulanglah pulang, Tuan, si Mambang Surau maimbau-imbau. Jikalau Tuan indak pulang Tuan.
Tuan mandi ambo Manyauak satao bagusuak buah palo, Tuan Tuan mati ambo baramuak nak sakabua kito baduo. Dari pado ambo baputiah mato tuan, bia nak samo baputiah tulang.”’
220