Podeh.
Pado saat maso itu, dek diri si Rambun Podeh, izin alah dek ayahnyo, lalu turun sakali. Turun di jonjang nan limo, tibo di batu tapaan. Salangkah corai jo rumah, dua langkah inyo ba- jalan. Lah sasaat duo saat, dek diri si Rambun Podeh, diansua juo bajalan, bajalan balambek-lambek, ten ka ronah Bukik Jambu, manuju surau nan godang, surau angku Imam Bosa.
Lah sasaat sakutiko, lah sabonta antaronyo, lah tibo goran di sanan, di jalan basimpang tigo. Sasimpang arah ka kian, ten manuju Saruaso. Sasimpang arah ka sanan, ten ka ranah Ngalau Anyia, sasimpang jalan ka surau. Lah ditujunyo ka kian, jalan tak malengong-lengong, manuju nan dimukasuk, tando anak bapang- aja, tando anak lai taat, mangaji bukan lai sungguahnyo. Nan sa- Jaruk salamoko, tompek batanyo dek nan lai. Aluran dek diri si Rambun Podeh, bajalan juo nan jadi. Lah sabonta duo bonta, lah sasaat duo saat, dek jauah basarang dokek, dokek lah basa- rang hampiang, hampiang ka tibo nyo di sanan, dokek rumah nan godang tu. Rumah tu rumah nan rancak, takah baputi di da- lamnyo, takah basutan di rumah tu. Pakarangan bukan main ran- caknyo, rumah bukan main baiaknyo. Tapi sungguhpun baitu, dek diri si Rambun Podeh, saketek indak mancoliak, indak ma- mandang ka sanan, manuju sajo ka kian, ten ka surau Imam Bosa.
Andai jatuah maso itu, dek diri Sari Banilai, urang nan di ateh rumah itu. Tapi bakoba-koba sajo, iyo di dalam hati sorang.
Dek diri si Rambun Podeh, tiok potang inyo ka sanan, tiok inyo babaliak. Habih hari bagonti hari, habih pokan bagonti po- kan, habih pokan babilang bulan, habib bulan babilang tahun, ontah barapo tu lamonyo. Aluran dek diri si Rambun Podeh, barulang po mangaji, eten ka surau Imam Mulia.
Dek dari Sari Banilai, pandang jauah talayangkan, pandang dokek totukiakkan. Urang mudo nan tampak tu, takah anak su- tan sutan, takah anak rajo rajo, takah anak rang babanso. Anak takah bapangaja, rupo takah barilimu, lai kuek kaimanan, awak rancak badan barasiah.
Dek diri Sari Banilai, lab takona dalam hati, lah taraso di kiro- kiro, tiok potang tiok pagi, lah batanam cinto hati, talukih di sa- nabari, tatanam di dalam tubuah. Baandai-andai badan sorang, kok lah nasib paruntuangan, lai elok pintak badan, kok lai suko ibu bapo, kok lai rela korong kampuang, kok nomuah nyo manyam-