Lompat ke isi

Halaman:Kisah Klassik Minang Siti Baheram.pdf/41

Dari Wikibasurek
↓Laman ko alah sah

Templat:Block left

Lorong kepado mandeh si Djoki — sabangih bangih hati ka anak — namun ibo takana djuo — manangih menggaruang pandjang.

„Manangih mandudu dudu
karang pisang sakuduang.
Leh ketek didukuang ibu
lah geadang anak digantuang.
Maso ketek mandeh susukan — lah gadang digantuang urang — apo ka tenggang mandeh kanduang,” kato ratok mandeh si Djuki."

Templat:Block left

„Mano lah mandeh kanduang hambo — mandeh lah pajah manggadangkan — rangik saikua mandeh alau — eok elok malah mandeh tingga — rilakan ajia susu mandeh — ampun dek mandeh salah hambo."

Templat:Block left

„Ikolah barang anak kakak — sagalo barangnjo nan tingga — ringgik djo galang panitih — sapatigo barang nan tingga — barang disamun dek si Djuki — salabieh njo habih dek bamain."

Djuki segera minta maaf dan ampun kepada ibunja, terhadap kesalahan2 jang telah diperbuatnja. Mohon relakan air susu setitik jang telah terminum, nasi sekepal jang telah termakan dan djerihpajah selama ini mengasuh membesarkannja. Djuki insjaf dengan kematiang jang telah membajanginja. Kekuatannja lumpuh berhadapan dengan kesedaran dan kenjataan: bahwa perbuatan buruk itu pasti berbalas buruk djuga.

Ibu Baheram menangis setalah menerima sisa barang2 anaknjo jang di kembalikan Hakim kepadanja. Tangis berbudjuk hanja dengan tjutju ketjil jang belum mengerti semua kedjadian. Meskipun orang banjak sedih melihat dia, namun dia tetap gembira. Asal sinenek berada disampingaja.

Seminggu kemudian.

Hari itu hari Selasa. Hari hukuman Djuki akan dilaksanakan. Hudjan dan panas sekali menjiram bumi. Tanda2 jang menurut orang tua2 adanja manusia jang mati tak wadjar. Banjak djuga orang jang ingin menjaksikan si Djuki mendjalani hukumaanja. Mereka berdujun2 datang kependjara. Ketjuali ibunja jang sengadja tidak diberi tahukan.

45