Lompat ke isi

Halaman:Kisah Klassik Minang Siti Baheram.pdf/50

Dari Wikibasurek
↓Laman ko alah sah

Banjak urang suok kida — mantjaliek laku si Djuki — tabik bantji timbua lah djadjok — banjak manjumpah djo babisiek:

„Parangai sarupo musang djantan — lalok siang badjalan malam — ajam urang indak nan sadang — iduik manjeso urang kampuang. Mati si Djuki djo si Gambuik — raso kagalak rang nagari.

Satangah pulo kato urang:

„Ambiek pangadja lah dek kito — kalau anak diadja mandjo — buruak elok ditjaliek sadjo — indak diadja dididik — sikola mengadji indak pulo. Banjak urang baranak surang — indak sarupo mandeh si Djuki — lah kini mangko marasai — kato urang indak didanga”. Bamatjam matjam kato bagalan — ado mamudji maantakkan.
Lorong kapado si Budjang Djuki — baduo djo bujuang Gambuik — lah lakek tangan djo kaki — bakato didalam hati:
„Rasaikan bana bakeh tangan — kalau hati sadang bangih — mambunuah mendeh indak anggak — mandeh tjilako indak bapikie — lain dimintak lain pambari - disabuik sabuik urang pamain — orang pamain indak nan kajo.” katonjo budjang si Djuki — bakato kata dalam hati.
Badjalan bairieng irieng — maniti pamatang sawah — djalan mamutiuh nan dituruik — tibo dibanda dilompek-i — tibo ditabieng disagai djuo. Tampak djalan nan pasa — djalan sampik rang paladang — badjalan btjapek tjapek — indak maingo kabalakang — raso ka sampai ka galanggang — galanggang nan rami pamain.

„Oh Tuhan. Perkenankanlah pintaku. Mati ditiang gantungan djualah si

Djuki anakku jang durhake. Atau terbuang djauhlah ia hendaknja".

Orang banjak tinggal melongo. Punja tafsiran sendiri2 dalam benak masing2. Ada jang iba kasian. Dan ada pula jang menjalahkan ibu Djuki karena memandjkan anak.

Ibu ditinggaan begitu sadja.

Djuki berkata dalam hati. „Rasakan benar bekas tanganku. Orang tua tak tahu diuntung. Lain diminta lain pemberi. Pandai benar menjalah hati. Untung tak sampai kubunuh".

Tudjuanja kini hanja satu. Kegelanggang di Sungai Pasak. Ia tjari djalan memintas. Ber-iring2 dengan si Gambut, menempuh sawah2, semak2 belukar dipeladangan.

Tjepat2 mereka berdjalan tanpa tolehan kebelakang. Dan tudjuan pun semakin dekat. Dari djauh, gelanggang sudah memutih tampaknja.

15