VI
oefenen en leeren verstaan, allereerst met leesbaar schrift te schrijven en dus de Hollandsche letters voor de Maleische, of eigenlijk Arabische, in de plaats te stellen.
Doch heeft het voor het Maleische schrift zijn voordeel dat het zoo is uitgegeven, het Hollandsche heeft er zeker niet bij gewonnen. Daar zijn namelijk verscheidene teekens, die tot juiste aanwijzing van den klank der klinkers hadden moeten dienen, zooals ǎ, ā, è, ŏ (beter ó of å), ò en verder de ', die aan het eind van een woord of lettergreep den medeklinker vervangt, dien de inlander daar niet behoorlijk kan uitspreken op het juiste gebruik dier teekens nu kan men in den tekst niet overal staat maken. Zij zijn dikwijls weggelaten, vooral de å, waarvan het gebruik voor mij nog geheel een raadsel is: in vele woorden heeft de open a eene uitspraak, welke met die van de fransche eu overeenkomt en deze wijst die à aan. Zoo schrijft mij de heer S. Maar is die uitspraak dan aan geen regels gebonden ? Heeft zij in het eene woord plaats en in het andere, waar de a op geheel dezelfde wijs voorkomt, niet? Ik weet het niet, maar het teeken å, dat in den beginne, blijkbaar met het loffelijke doel om naauwkeurigheid in de uitspraak te bereiken, was uitgedacht, gaat ons al spoedig begeven of raakt met a verward, iets dat ons in handschrift niet verwonderen kan.
