Alah tabang si Buruang Nuri, tigo hari lamonyo tabang, alah sampai di kampuang nantun, di rumah Puti Taruih Mato, alah hinggok di ateh anjuang.
Bakato Puti Taruih Mato, “Adiak kanduang si Buruang Nuri, lamo bana adiak bajalan, kampuang di mano adiak jalan, adiak nan tidak datang juo.”
Manjawab si Buruang Nuri, “Aciak den Puti Taruih Mato, jikok itu aciak tanyokan, sababnyo lamo ambo bajalan, banyak maliek dusun urang, banyaklah rimbo dijalani, sampai maliek lurah dalam.
Alah tibo ambo di lurah, lurah dalam bakalo-kalo, di suok di kida bukik, tabiang tarah sajo ka bawah.
Dijalani hilia mudiak, tampaklah urang sadang bakabek, dipandang bana nyato-nyato, rancak nan bukan alang-alang, ditanyo dusun jo nagarinyo, sarato gala jo namonyo, alah manjawab urang nantun, urang tabuang dek mamaknyo, cilako nan datang kudian.
Inyo banamo Magek Manandin, anak rang Sandiangbaka, anak dek Datuak Bandaharo, kok dipandang bana tubuahnyo, kok diuji bana rancaknyo, laranglah puti ka judunyo.
Ayam jalak anaknyo jalak
Tabang ka Muaro Leman;
Gadang tidak ketek pun tidak
Sadang elok ka pamenan.”
Mandanga kato nan bak kian, tamanuang Puti Taruih Mato, tasirok darah di dado, badan bak raso bayang-bayang, bak raso ado patamuan, bakato Puti Taruih Mato,
“Adiak kanduang si Burung Nuri, tolong banalah sampaisampai, kok lai tajalang tanah tapi, sampaikan bana sayang adiak.”
Mandanga kato nan bak kian, alah tabang si Buruang Nuri, tabang manyisia-nyisia awan, tigo hari lamonyo tabang, alah tibo di
90