Kalau dikana-kana bana, dibujua-bujua jo pikiran, sabarih tidak
nan lupo, saambun tidak talampau, adolah rajo nan tasabuik ka
luaran, asli rajo sunduik basunduik, bukan rajo dang babali, iyolah
rajo nan usali.
Baliau baduo badunsanak, nan bak sarupo anak balam, sikua jantan sikua batino, nan banamo Puti Linduang Bulan, iyolah di Ranah Sandiangbaka.
Pado maso dewaso itu, takana bana dek Rajo Kuaso, lalu bakato maso nantun, “Oi adiak kanduang janyo ambo, adiak den Puti Linduang Bulan, ka mari malah janyo ambo, ado nan takana di kiro-kiro, nan tarumik di dalam hati, iyo taadok diri Adiak, mukasuik nak mancarikan adiak junjuangan,”
Manjawab Puti Linduang Bulan, “Oi Tuan kanduang janyo ambo, salorong tantang itu, pulang maklum pado Tuan, ambo nan tidak duo bicaro.”
Lalu dipanggia malah dubalang, disuruah guguah tabuah larangan, pahimbau urang dalam nagari. Sarato tabuah babuni, sahuik manyahuik tabuah nan banyak, tabuah Jum’at panyudahi.
