Maliek rajo alah mati, tidak batantu lawan kawan, cakak sadang manjadi juo, tidak dihalang tahalangi, awak surang lawan baribu, kok dibilang tidak tabilang, baramuak-ramuak malah hati.
Hati lah samak-samak ibo, nan lain pado badan diri, alah manjadi musuah kasadonyo, apo nan dapek dilacuikkan, batamu rumah di bakanyo, baratuih urang nan alah mati, latiah tulang tidak tatangguangkan.
Hari lah hampia badarok patang, lah banyak urang nan lah rusak, urang lah takuik samuonyo, tidak mungkin inyo talawan, elok kito mangaku kalah, manyambah manti jo dubalang,
“Ampunlah kami Tuan Sutan, kami nan tidak ka malawan, bialah rajo kami mati, kami nan jan dirusakkan, jikok parentah kami turuik, basumpah kapado Allah, tidak kami malawan lai.”
Baru mandanga kato nantun, manjawab Magek Manandin, “Kalau baitu kato Tuan, Insyaallah ambo tarimo, sabagai pulo Tuan kanduang, nak dmbo katokan bana, nak tarang dusun kampuang ambo, jikok dihinok dimanuangkan, ramuak rasonyo paratian.
Ambo nan bukan urang jauah, hampia di siko kampuang ambo, bapak ambo Datuak Bandaharo, mamak ambo Rajo Kuaso, namo ambo Magek Manandin.
Jikok disabuik dahulunyo, patuik bana barusuah hati, dahulu lai ambo datang, maso baralek Nilam Cahayo, manyabuang dangan Rajo Duobaleh, kain abih baju tagadai, sampai dicemo mamaliang jawi.”
Baru mandanga kato nantun, urang manyambah kasadonyo, manyambah manti jo dubalang, alah tahu urang sanagari, sadang dek Magek Manandin, diparentahkan di urang kampuang, mangubuakan Rajo Duobaleh.
Kaba baraliah hanyo lai, aliahnyo kapado Puti Nilam Cahayo, mandanga Rajo Duobaleh alah mati, manangih Puti Nilam Cahayo,
144