Alah mahimbau Datuak Bandaharo, “Adiak kanduang si Bujang
Salamat, Adiak ambiak malah kudo, lakekkan pulo pakaiannyo.”
Dek urang Bujang Salamat, salasai pulo nan bak kian, alah mamakai Datuak Bandaharo, dilakekkan sarawa panjang, diambiak baju biludu, basaruang bugih sapik udang, alah dipakai deta saluak, dikunyah siriah nan sakapua, alah manurun inyo ka bawah, alah tibo inyo di laman.
Bakaja bayang-bayang gigi, gigi putiah bak camin taruih, alah diracak malah kudo, Si Bujang Salamat mairiangkan, dibaok ayam Si Kinantan, sarato urai tigo kaco.
Alah sarantang pajalanan, dek lamo lambek di jalan, labuah panjang basiku-siku, pudiang ameh barumpun-rumpun, hampia ka tibo hanyo lai, alah tibo inyo di sanan, di ranah di Sandiangbaka, di galanggang Si Linduang Bulan, inyolah turun ateh kudo.
Alah disonsong urang nan banyak, disonsong Basa jo Pangulu, samo Dubalang nan barampek, hiru-biru urang banyak, urang lah rusuah kasadonyo, alah datang urang nan patuik, nan ka judunyo Puti Linduang Bulan.
Urang banyak lah haru-biru, maliek urang nan baru datang, lalu bakato maso itu, “Ikolah nan ka judunya puti kito, alamat alek ka lakeh usai, nan manang basanang hati, nan kalah tamanuang sajo.”
Kaba baraliah hanyo lai, aliahnyo di sanan juo, baraliah kapado Rajo Kuaso, lah naiak baliau ka ateh rumah, bakato Rajo Kuaso,
“Adiak kanduang Linduang Bulan, mangapo mangko lalai juo, adiak kanduang mamakai malah, alah datang Rajo nan patuik, kalau diuji samo merah, jikok dikati samo barek, bagala Datuak Bandaharo, urang ranah Kampuang Sumani.”
Sadang dek Puti Linduang Bulan, alah sudah inyo mamakai, dikunyah siriah nan sakapua, alah turun cando ka laman, diiriangkan
dayang jo panginang, kipeh basabuang kiri kanan.