Lompat ke isi

Halaman:Mustiko Adat Alam Minangbakau.pdf/178

Dari Wikibasurek
↓Laman ko alah sah

174

Si Djolong mangali lambah,
babadjtu rono biludu gandum-bagandum,
Sajo ‘ko djolong mandatangkan sambah,
sakali sajo gawa bariba kali sajo ampun.

Tali katajo tali kambieng,
lat talompé’ masue’ duri,
Bukantoh sajo taga’-taga’ samieng,
karano taradat dalam nagari ini.

Ampunlah sajo di datue’,

Tungké galah Amat Diradjo,
sitaba diatéh pakan,
Ko’ salah tobatlah sajo,
ko’ bana samo ‘amakan.

Tiai si bungo atai,
lah kambang bungo sitawa.
Misiki tatjatjah djanggui’ kalantai,
tida’ manusie nan tida’ gawa.

Sadang bingkudu lai bapawa,
ko’ kunun tjubada’ mudo,

Sadang datuc’ sajo gadang pangulu lai gawa,
ko’ kunun sajo urang mudo.

Akan ba‘apolah bamban kini,
labieh malah bamban dahulu,
akan diambie' lantat balai.
Akan ba'apolah djaman kini,
labieh malah djaman dahulu,
djaman dahulu banja’ urang nan pandai.

Djaman kini kurang pasa ba’ djalan, turue’ langkawan ba' daun djalo, mudo matah ba’ bingkudu, kurang pandapé’ ba’ sike’, ampunlah sajo di datue’.

Babuah kaju pinago,
sikuedjue dalam sukatan.