Lompat ke isi

Halaman:Mustiko Adat Alam Minangbakau.pdf/38

Dari Wikibasurek
↓Laman ko alah sah

34

kalau urang sarupo itu, injo luruih bukan kapalang, tida' lupo dikaradjonjo, tida' diragu itu ētan. Ado pulo urang satangah, manarueh dansana' nan ba'itu, diumpina' patang djo pagi. Kalau injo mandape' uang, ditjari-tjarikan sadjo kadjalannjo, diumbue' djo mului' manih, ama'njo amueh mambarikan uang nan ado ditangannjo, tatapi tida' nan basuo, uangnjo habih ta' badjaso, injolah pajah de' mantjari, dibuē' ba' gadjah paangkui' lado: awa' sanang sahari-hari, dimabue' songga' siang malam, mantjari sarimih tida'. Apo nan dapë' de' dansana', diumbue' ditipu-tipu, dikatokan ka dilakē kan, ka pambali itu djo iko: apo nan dikatudjuinjo, disabui' kapadonjo, supajo hatinjo gadang, ama' amueh injo mambarikan, uang nan ado ditangannjo, Baru sampai katangan awa', tida'lah djadi disampaikan. dalam sapulueh sapaduo, salabiehnjo disambunjikan, diambie' uangnjo tadi, ka pambali kain djo badju, ka untue' salero awa'; injo lah pitjajo sadjo, apo nan dikatokan itu, karano injo urang luruih, tida' njo usue njo parèso, apo nanalah kato awa', injolah manurui' sadjo, disangkonjo io balako, apo nan dikatokan 'tu.

Itu usah ang pakaikan, pado dansana' nan mantjari, sarupo si Paman tadi, paliharokan haratonjo, djdjago bana elo'-elo', ama' bulieh itu kambang bia', usah tapatah paratiannjo, tēnggang-tēnggang djo bitjaro, nan katjie ama' djadi gadang, djangan dirinau haratonjo, ba' urang nan hambo sabui'kan 'tu. Kalau lai kambang haratonjo, awa' djuo nan ka bulieh, tida' kamano ka païnjo.

Urang luruih sarupo itu, injo pandai mantjari sadjo, mamakai tida injo tahu, baie' manjimpan mahando'kan, tundjue'kan djalan nan luruih. djangan batupang dalam hati, atau dilinduang dihando'kan; itu talarang dalam adat, disara' ba'itu pulo, de' paréntah apotoh laï. Itulah nan disabui' urang, malaka' kutjieng didapue, malukah ikan dalam panai, tamakan randjau di bandue, badie nan mahado' pulang, bamusueh dalam salimu', mengguntieng dalam lipatan. Burue' bana itu bujuang, djangan ditiru dituladan, urang nan sarupo itu, hidui' mati disabui' urang, djadi tjatje' ka ana' tjutju, pikiekan bana sunggueh-sunggueh.

Tipa dikato nan tadi, nan dikatokan 'adat tiru-maniru, kalau ado pakaan urang, élo' pulo dipandangi, ataupun barang sabagainjo, maniru surang djo baduo, sampai sapulneh duo pulueh, kian lamo labieh katudju mamakai urang kasamonjo. De' lamo-bakalamoan, mandjadi 'adat pakaan itu banamo adat tiru-maniru, kalau diasa' injo mati, namun dibubui' njo lajue, ba' urang badēta sulue', kini lah mandjadi 'adat, djadi pakaian de' pangalu, baie' de' urang patui'-patui', alah bulieh masue'