kabukik samo mandaki. Dek pandai babudi baso, kasajang mande djo bapak, jadi taruhan rumah nan gadang, pudjaan kawan dalam kampuang, gadang katliak kaslah sadonjo.
Ado kapado suatu hari, buruang basiua diateh dahan, ajam bakukuak tadanga djauh, hati nan ramang-ramang kian, banjak takilan dalam hati, batjampua pangana djo nan rusuah.
Kunun di Puti Marintan Aluih, injo nan sadang duo badan, takana badan dirantau urang, tatjinto mande djo bapak, taragak kampuang halaman, sarato tapian tampek mandi.
Malihek rupo damikian, lalu bakato Marah Baganti. “Adiak kanduan Marintan Aluih, pasanang malah hati adiak, usah dikana djuo kababaliak!”
Kunun Puti Marintan Aluih, taganang aia di mato, ramuak rasonjo dalam hati, injo bakato bahibo-hibo. Djundjungan denai Marah Baganti, mukasuik kito alah sampai, takana denai nak babaliek pulang, tabajang tapian tampek mandi, takana kawan samo gadang, baitu djuo rumah nan gadang, alah sunji garan tu kini.
Alah hilang ajam panaiek bandua, nan indak baluluak lai. Alah kosong andjuang paranginan, alah kusuik banang ditanunan. Kunun di mande kanduang denai, mukin baliau sakik-sakik, alah kuruih garan agaknjo, rintang marindu siang malam.
“Djokok itu djuo nan adiak kana, ijo kasansai djuo malah denai. Djo siapo denai adiak tinggakan, balun mantjubo kito batjarai, balun kito sakali bapisah.
Salamo kito duduak bakawin, ijo lai basuo babapak denai, denai nan indak manumpang, dirumah gadang katirisan, ijo lai talago dibawah gunuang, banjak rasaki nan mandating, tabukak pantjarian kito baduo.
Alah dapek kito mambuek rumah, alah basawah djo baladang, barapo taranak kabau djawi, ajam itiak baitu pulo. Ameh perak kain
djo badju, rasonjo indak ado nan kurang.
14