Tapi djokok adiak takana djuo, nak babaliak pulang, taban rasonjo tanah tampek bapidjak, sakahlah dahan tampek bagantuang, putuih tali tampek bagajuik, kamano e`denai mangabai lai.”
“Tuan denai Marah Baganti, di denai indak baduo hati. Djokok takana korong djo kampuang, indak namuah denai maninggakan, tuan katingga urang sadjo, apo lai denai kabasalin. Djokok sampai pambari Allah, santaro anak kito alah lahia, hanjo sabuah pintak denai, sampaikan bara kasih tuan, kito bao malah anak kito, pai mandjalang agak sakali, ijo malihek niniak injo, ka ateh gunuang Marapi.
“Bak mano pulo denai ka pai, badan denal sakasa nangko, laikoh dapek denai tabang, mandjadi bangso urang aluih.”
Galak bagumam Marintan Aluih, lalu bakato maso itu, “Kini baitu lah dek Tuan, djokok tuan lai amuah pai, isuak denai katokan rasionjo, nantikan dulu anak kito, amaknjo lahia kadunia, barangkek malah kito isuak.”
Heran tatjangang Marah Baganti, mandanga kato nan bak kian, apo rasionjo kolah garan, hati nan harok-harok tjameh, raso ka baa ukatu nak badjalan, habih siang baganti malam, amaknjo tibo diwakatu nan baiak, amaknjo sampai kakutiko nan elok.
Dek lamo bakalamoan, alah tjukuík pulo bulan njo, alah sampai sambilan bulan, lahialah anak Marintan Aluih, baranak surang lakilaki, rantjak nan bukan alang-alang. Gadangnjo bak dilambuaklambuak, tingginjo bak didjundjuang-djundjuang, kasajangan mande djo bapak, djadi pamenan patang djo pagi, banamo Mantjajo Alam.
Ado kapado suatu hari, takana djandji maso itu, handak mambao anak kanduang, ka ateh gunuang Marapi, pai mandjalang mandeh kanduang, handak malihek niniak Mantjajo Alam.
Alah barangkek maso itu, didukuang Mantjajo Alam, ijo dek bapaknjo Marah Baganti. Banyaklah rimbo talalui, barapo sungai
disubarangi, padang nan laweh dilampaui, lalu mandaki hanjo lai.
16