Ramilah urang badatangan, malapeh Marah Baganti, badjawek salam maso itu, dilapeh djo pakauran.
Alah satahun duo tahun, tjukuik garan sapuluah tahun. Kunun di Marah Baganti, kaba tidak barito tido, antah lai sampai kakampuangnjo, antah moh mati dalam rimbo, antah moh hanjuik dalam sungai, dibao hanjuik kamuaro.
Adopun Mantjajo Alam, alah mandjadi urang mudo, bagak nan bukan main-main, batjakak pantang baralah, bakato pantang marandah. Gilo bamain tiok hari, pai barambuang sipak rago, sarato batandiang ratjak kudo.
Ado kapado suatu hari, datang injo bagageh gageh, mukonjo nan merah-merah padam,d ibawah baru lah mahimbau, “O. mande Mande Manolah mande kanduang denai! Bukakkanlah pintu denai kanaik.”
Tjameh rasonjo Marintan Aluih, mandanga anak mahimbau, djauah sungguah takadjuik bundo kanduang, balari sakali mambukak pintu.
“Anak denai Mantjajo Alam, mangapo anak ba gageh-gageh, angkuah talalah djo takadja, apo tadjadi pado anak?”
“O mande djo den dimande, eloklah kito pai dari siko. Djokok lamo kito disiko, amuah batjakak tiok hari, indak denai katakuik diurang. Derai dihino dibari malu. dikatokan denai anak dapek. dikatokan denai indak babapak, anak gampang urang dunia.”
“Anak denai mantjajo Alam, mangapo anak tarabo, kanapo didangakan kato urang, banjak kato bagalau, usah dipaturuikkan darah mudo, indak elok urang parabo, urang parabo hilang aka, indak elok urang panggamang, urang panggamang mati djatuah,
urang pandingin mati hanjuik, urang pendareh dalam kanai.”
30