Mandanga kato mande kanduang, sanang saketek dalam hati. Hati nan paneh djadi dingin, alah takana din an bana, diuruik dado maso itu, pajah raso djo manahan hati.
“Manolah mandeh djanjo denai, indaklah denai marabourabo sadjo, denai diudji ditjubo-tjubo ijo dek urang naagri nangko. Tapi satapak denai indak kasuruik, salangkah indak kakumbali. Sadjak katjiak banamo laki-laki.
Hanjo nan marusuah dihati denai, kok lamo kito disiko, mungkin mati dek denai padja-padja nantun. Sabalun tadjadi nan bak nantun. Kok bapak denai ijo urang dunia, eloklah kito pai kasanan.
Mandanga kato Mantjajo Alam, tasingguang hati Marintan Aluih, rasonjo indak tabado, bakato sambia manangih,
“Usah disabuik tu nak kanduang, djauah tahibo dalam hati.”
“Mangapo mande barusuah hati, mangapo mande manangih-nangih?”
“Tantangan di bapak anak kanduag, antah hiduik antak moh mati, pasan indak barito tido. Katjiak baru anak maso itu, mulo baliau kabadjalan, kini anak alah gadang, balunlah djuo baliau babaliak.
Njampang lah mati bapak anak, djo siapo kito ka di sanan, alang rumiknjo manompang hiduik, badagang dinagari urang, awak nan indak sabangso pulo, urang manusia awak mambang. Indak mande sangko ka bak nangko, eloklah kito disiko djuo.”
“Kasansai djuo malah kito disiko, sakik sanang tak sanang, disiko rumik disanan sarik, ka ba apo kolah kasudahannjo, apo katenggang badan kito. Kini baitulah dek mande, bialah denai pai surang, pai mantjari bapak kanduang.”
Tasunguik Marintan Aluih, aia mato iriang gumiriang, batambah sansai paratian, raso kabalah dalam dado, bakato sambia manangih, taisak tasadu, “Anak denai Mantjalo Alam, usah disabuik
duo kali, anak kapai dari siko, akan maninggakan mande kanduang.
32