Kasiah tadorong pada anak, indak dapek dibao djauh. Mande indak namuah ditinggakan, idjan disabuik djuo kabadjalan, ruruik rasonja darah dagiang.
Tantangan dikato urang banjak. pakoklah sadjo talingo anak, urang edan kito ka gilo, rang pasiak kito ka mabuak. Hiboi malah badan denai, anak kaganti bapak kanduang.”
Malihek mande damikian, bahibo hati roman nantun, manakua Mantjajo Alam, hilang akanjo ma mikiakan. Apo gunonjo disabuik djuo djokok mande barusuah hati, akan manjansaikan mande sadjo. Lalu bakato hanjo lai,
“Djokok baitu kato mande, denai manuruik tantang nantun, kini denai pai kagalangang, pai barambuang sipak raga, banjak bakumpua anak mambang, barami-rami garan tu kini, batandiang ruduih main padang, maudji kapandajan ratjak kudo, denai ka pai kini djuo.”
Alah turun Mantjajo Alam, taruih sakali naiak kudo balang baroatji, disunduak marapuih tanah, kaniang mandaun bodi, ngiehnjo bunji rang maimbau, kakinjo putiah ka ampeknjo, bapalano ameh batali suto.
Alah manduo-duo ketek, mandarap didjalan rajo, ganto babunji maso itu, tingkah-batingkah bak talempong, bareno hati nan mandanga, angkuah bapakasiah djo pitunang.
Barapo anak dewi-dewi, sarato mambang dengan pari, badjanguakan kalua tingkok tagerai rambuik nan pandjang, kadja bakadja ateh andjuang, kusuik banang ditinggakan, mandanga ganto kudo Mantjajo Alam. Barabuik gadih maso itu, handak malihek urang mudo, gagah nan bukan alang-alang, rabuitan gadih dinagari. Malihek pakaian Mantjajo Alam, turak turai biludu gandum, balahan badju disarugo, ditanun anak bidodari, suto kusuik badjulah sudah, indak dapek ditiru lai.
Sibia batanti banang ameh, intan djo pudi ba bagandiangan, heran tatjangang mamandangi, pagi-pagi ronjo kuniang, tangah hari
34