mandjalang nagari awak, patuik disapo dipabasokan, itu tandonjo orang mardeso, indak tjaronjo sarupo iko. Samantang rang mudo gadang tagok, denai lah tuo indak badajo, dikatokan denai katakuik. Satapak turun dari djandjang, djokok balun basuo nan di tjari, bulunlah denai babaliak pulang. Usahlah muluik sagadang itu bana, denai alah saumpamo urang disiko, ado bakarik bakabihan, santano indak ado barado, mangapo denai datang kamari.” Baru mandanga nan bak kian, malompek Mantjajo Alam, disintakkan padang djanawi lalu ma riak mahantam tanah, “Indak usah babanjak ketjek, djokok ijo Tuan urang bagak, tjubokan bana bagak Tuan, nanti kan dek tuan tangan denai!” Busugiro pulo Marah Baganti, samo bapadang kaduonjo, lalu bamain maso itu. Ganti dorong mandorongkan, pauak mamauak dengan padang, samo pandai samo tangkeh. Lendolah samak dek bagaluik, barapo kaju patah-patah, ado nan putuih kanaî pantjuang. Bunji padang mandantjiang-dantjiang, tanah badambun-dambun. Tjakak nan indak bakaralahan, samo tjapek samo sigek, habihlah padang lalu batuka dangan karih. Dek lamo lambek batjakak, alah pajah Mantjajo Alam, latiah nan bukan alang-alang. Tapi dek hatinjo kareh djuo, apo lai awak urang mudo, balun mantjubo kalah digalanggang, indaklah injo amuah mundua, batambah bangih dihatinjo, mokonjo njalo merah padam. Tuhan babuek sakandaknjo, taambiak dek injo lnagkah sumbang. Sungguah samantang pun baitø, di Marah Baganti indaklah injo mamasuki, jo tasengeang mantjimooh. Hibo hatinjo maliek urang mudo nantun, rantjak nan bukan alang-alang, kok njampang mati padja nangko, alang ka hibo mande bapaknjo, itu tapikia dek Marah Baganti. Maliek tjimooh nan bak nantun, njalo hatinjo Mantjajo Alam,
lupo didiri maso itu, injo mandorong dareh bana.
40