Lompat ke isi

Halaman:Rancak Dilabuah.pdf/125

Dari Wikibasurek
↓Laman ko alah diujibaco

Sapanjang kato nan dahulu, hari sahari dipatigo, malam samalam diparampek. Nan bak itu janyo mandeh denai, himpunkan bumi jo langik, naknyo kucuik alam nangko.

Hari sahari dipatigo. Partamo, maisi hawa napsu: minum makan paubek lapa, nak kuaik sandi jo tulang. Apo-apo mukasuik hati, buliah kuaso manyampaikan.

Kaduo, karajo bausaho mancari panghidupan, sambia mamikek paluah buruak, nak elok adat kito pakai, nak santun batang tubuah diri.

Katigo, parintah mamarintah di dalam korong jo kampuang, atau di dalam nan sapayuang, baiak di dalam nan saindu, naknyo tapakai sipat diri.

Malam samalam diparampek. Partamo, bapapa jo bicaro, pikia mamikia alua patuik, timbang-manimbang kabanaran, baribu baratuih.

Kaampek, mangana Tuhan kito, mangana Allah jo Rasul, basariat bahakikat, kutiko hiduik nan kan dipakai, kok mati nan kan ditompang.

Dangakan bana, oi Nak Kanduang, sabab baitu janyo mandeh. Sudahnyo adat ka balerong, sudahnyo dunia ka akhirat. Pakaikan rukun nan limo, banamo Rukun Islam, tandonyo awak baagamo. Namun, banamo hamba Allah, hiduik manusia baagamo; hiduik binatang napasu sajo kok hanyo indak baitu.

Tapi kok lai umua panjang, kok lai baputo Anak Kanduang, kana pitaruah urang tuo. Jan dinanti sampai luluih, lantai dahulu kokoh-kokoh, asuah nan usah dipicaukan.

Sanyampang baanak parampuan, aja mangaji jo manyurek, tahu malukih manarawang, tahu disuri mato karok, tahu dipakan rabah tagak, arif jo bijak dipakainyo, tahu dimasak jo nan matah, tahu dihamba jo nan masin. Kok hanyo indak bak itu, gadang sasalan.

114