Lompat ke isi

Halaman:Rancak Dilabuah.pdf/15

Dari Wikibasurek
↓Laman ko alah sah

Adang takana di nan bana, pai manggaleh ilia mudiak, adang balabo adang indak, kalau balabo galeh nantun, dibali rokok gadanggadang, baralah ulah kalatiak jari, asok mandulang ka udaro, bagabun-gabun ka ateh langik.

Mangecek-ngecek samo gadang, ruok lah batambah-tambah, galak lah balabiah-labiah, muluik ka lua tak bakunci, batabuah di ujuang lidah, bagandang di ujuang bibia, kato gadang timbangan kurang, gunuang bak raso ka dilongkahi, bukik bak raso tapasuntiang, ka Aceh babaliak hari, ka Jawa barulang makan, indak dulang di baliak bawak, haramlah urang nan bak awak.

Sudah mangecek hari lah patang, pulang ka rumah mandeh kanduang, dimintak nasi jo kopi, lah sudah pulo minum jo makan, lalu ka rumah induak samang, itu karajo siang malam.

Hari manjalang bulan naiak, pitih tak ado dalam puro, mandeh kanduang lah nyato miskin, hati di dalam gadang juo, asa lapeh malu sajamang, dunia nak samo jo nan banyak, bia tajua jo tagadai, tido paduli apo-apo.

Pai ka rumah urang nan kayo, disambuik pitih sa sadangnyo, dibuek janji jo padan, lalu bajanji anam bulan, pitih nan duo manjadi tigo, sapuluah manjadi limo baleh. Dibali pakaian sapatagak, dapek sipatu indak bakauih, gadanglah hati bagai kambuik, kabau tataruang indak di kana.

Hari manjalang hari rayo, gilo manajin manarika, rintang mambantuak-bantuak deta, lapeh puaso tiga puluah, pai ka rumah mandeh kanduang, lah sudah minum jo makan, bakato Siti Juhari, “Oi anak den Rancak di Labuah, urang lah babondong-bondong, bendi lah badarun- darun, mamakai malah Anak kanduang, buliah denai liek denai pandangi.”

Manyahuik Rancak di Labuah, “Malah bak itu kato Mandeh, nak den pakai pakaian tu.”

4