Allahu Rabbi maso itu, bukan kapalang gadang hati, raso diambuang-ambuang cigak, antah di bumi antah di langik, raso di ateh awan biru, hati lah kambang-kambang kampih, awak lah ramangramang kumih, gaduak sanan uju lah sanan, taraso coga badan diri, tangan tasampang di tapi bendi, geleng kapalo bak sipatuang, caliak mambubuang ka udaro. Urang lalu tak dikana Hino jo mulia tak paduli Tuo jo mudo tak disapo Awak baraso tampan bana. Lah tibo di tangah pakan, turun dari ateh bendi, lalu sakali masuak pakan, dijalani hilia jo mudiak, sampai di bujua dilintangi, sapantun alang ka manyemba. Kok batamu samo gadang, bara lah angguak jo lenggoknyo, bukan kapalang kadiak pinggang, dipabanyak karijok mato, awak disangko manih bana, surang tak namuah bapandangan. Sampailah hari tujuah hari, itu karajo patang pagi, nan tak pueh dek malagak, nak tak pasai dek mamakai, angan-angan sagadang gunuang, nak bak raso iyo juo. Habihlah pakan tajalani, tiok nan rami lah ditampuah, dek lamo bakalamoan, lah kariang isi kabek pinggang, marokok bakurangkurang, babendi usah disabuik, habih pakaian sapatagak, lusuah sipatu nan sapasang, janjian sampai tunggu lah tibo, pitih sambutan nan dahulu. Kini lah tibo wakatunyo, sanan habih aka jo budi, pitih indak dapek pambayianyo, sasa tumbuah rusuah lah datang, lah sampik candonyo kiro-kiro, mangaluah Rancak di Labuah, lah takana di nan bana, manyumpah diri hanyo lai, badan malang badan cilako. “Iyo bana kato mandeh den, kok tak manuruik hati nangko, dek gaduak badan diri, indak ka tumbuah nan bak nangko.”
14