tak sampai mintak pulo.” Mandanga kato nan bak kian, bajalan Rancak di Labuah, dibali kain tutuik meja, pakaian duo pasalinan, langkok pulo pakakeh rumah, dibali sado nan paralu. Alahlah cukuik kasadonyo, gadanglah hati mandeh kanduang, bakato Siti Juhari, “Oi nak kanduang Rancak di Labuah, balilah kapua jo pasia, balilah pulo batu tembok, japuik sakali tukang batu, pabuek janji lakeh-lakeh, kana pituah urang tuo, Karajo baiak dilakehkan Nak jan ditimpo dek nan buruak; Karajo buruak dilambekkan Mujua di salo di nan baiak.” Manyahuik Rancak di Labuah, “Kalau baitu kato Mandeh, denai hasiakan kasadonyo.” Lamo sabanta antaronyo, lah hasia cukuik balako, tukang batu nan lah tibo, ditantukannyo karajo jo upahnyo, lah samo suko kaduonyo. Karajo bamulai hanyo lai, Allah Ta’ala manggarakkan, lah sudah janjang batu tembok, bakato Siti Juhari, “Oi anak den Rancak di Labuah, sapanjang pintak alah buliah, kandak hati alah balaku, niat jo nazar nan lah sampai, hanyo sabuah nan denai rusuahkan, Anak nan balun bapangaja, balun batunjuak baajari.” Manyahuik Rancak di Labuah, “Kok itu Mandeh rusuahkan, tunjuak ajarilah dek Mandeh, nak den pacih taguah-taguah, kok siang denai patungkek, kok malam denai pakalang, dibuhua dalam kabek pinggang.” Mandanga kato nan bak kian, bakato Siti Juhari, “Oi nak kanduang Rancak di Labuah, kok lah baitu janyo Anak, dangakan malah baiak-baiak, bulieh denai curai denai papakan, amak diusai pambanangan.
24