Kok duduak jo nan tuo, banyaklah rundiang jo paparan, banyak pituah nan ka lua, papatah banyak diuraikan, salah sabuah kok tapakai, bauntuang gadang anak di sanan, dapek pituah sadang duduak, indak manjalang rumah guru, bilalang dapek dek manuai, ikan dapek dek ba siang. Oi nak kanduang Rancak di Labuah, kok tumbuah anak barakanan, bakabia samo gadang, janlah cando mancandokan, arekarek mamagang satia, taguah-taguah mamagang janji, buatan usah diubahi, kok malu samo satuntuik, maro nan samo ditulakkan, baitu urang samo gadang, usah basombong jo baduto, sakali budi kadapatan, saumua hiduik urang tak picayo, turuikkan budi ka tajua, rusuahkan paham ka tagadai. Dangakan bana oi Nak kanduang, nan mudo elok dikasihi, kok batamu jo nan mudo, pabanyak garah jo kucikak, sambiakan juo dalam hati, dalam sapuluah ado duo nasihat untuak dipakainyo, paliekkan muko nan manih, paturuik- kan nan di hatinyo, bagai mahelo tali jalo, raso ka tagang dikanduakan, agak kandua ditagangi, baitu kasiah nan mudo, inyo dihelo jo banang, bukan diegang jo dandan. Oi anak den Rancak di Labuah, kalau tapakai nan baitu, baban nan barek jadi ringan, barang nan jauah jadi ampiang, dihimbau inyo lakeh datang, disuruah inyo lakeh pai, bia rugi barang saketek, pitih sakupang jan dipandang, ameh samiang jan dikana.” Mandanga kato nan bak kian, manyahuik Rancak di Labuah, “Kok lah baitu kato Mandeh, denai buhua dalam kabek pinggang, jadi tangka jo ajimat, denai taruahkan dalam hati, indaklah denai mamungkiri.” Bakato Siti Juhari, “Kok lah baitu paham Anak, sananglah hati mandeh kanduang, kini dialiah pangajian, ado sabuah nan dimukasuik, nan taraso-raso juo, bak duri di dalam dagiang, bak tulang dalam rangkuangan, kito lapehkan niat kito, baralek kito kini-kini.
28