usah talampau bana, jan tampak pulo budi awak di urang, manungkuih tulang jo daun taleh, manyuruak di bawah lumbuang.
Inyo kok indak datang amek, atau koh indak kunjuang pulang, jan maupek tantang nantun, kana kok banyak sansaronyo, rilah jo saba paliekkan, urang saba kasihan Allah.
Kalau maraso-raso juo, kok tak manyanang dalam hati, liekkan inyo sadang riang, kutiko suko sandirinyo, ajak saketek bakucindan, sambia manyingguang jo kiasan, kalau suami urang baiak, gadang raso dalam hatinyo, di sinan tantu ameh loyangnyo, inyo dicancang jo nan maja, jan dicucuak jo nan tajam.
Sabuah pulo oi nak kanduang, pihak makanan jo minumnyo, salalu sadiokan dek nak kanduang, tasaji baiak ateh dulang.
Kalau takana nak ka pakan, atau ka mano ka dituruik, mamintak izin pado suami, bak itu sapanjang Kitab. Kalau paningga lakiawak, usah bajalan-jalan surang, usah panurun-nurun sanjo, janlah panagak tangah labuah, salah rupo dipandang urang, lua nan lain pado itu, dari rumah ka pandapuran, kok tibo wakatu mandi, atau bajalan dari rumah ka tapian.
Kalau manyewo bendi urang, usah sabendi jo urang lain, nan bukan suami Anak, ataupun bukan dunsanaknyo. Jikok sabendi jo urang lain, basingguang kain samo kain, itu pantangan urang tuo, sabab mato paliangan setan, kok hati paliangan Allah, habih gali dek galitik, hilang malu dek biaso.
Parampuan kok tak bamalu, jadi cacek saumua hiduik, bak pintu indak bapasak, mudah urang maliang mamasuki, bak parahu indak bakamudi, biaso sasek palayaran.
Oi nak kanduang sibiran tulang, pagangkan bana pituah mandeh, buhua di dalam kabek pinggang, sabab baitu janyo denai, buruak urang indak di urang, buruak karano dek lakunyo, laku nan buliah kito ubah, cacek karano pi’inyo, aib karano parangainyo, parangai buliah dibaiaki.