Sabagai pulo oi nak kanduang, Anak kok ado basambayan, laki kok dijapuik urang, nan elok samo dipakai, nan lamak samo dimakan, baitu sapanjang adat, dek sarak basuruah pulo, lapehlah jo hati nan suci, lapehlah jo muko nan janiah, usahlah dangki Anak di sanan, jan baniat balakahi, usah badandam bakusumat, haram sapanjang Kitab Allah.
Jan bak laku urang kini, malah batamu basambayan, indak bahatielok lai, sindia basindia jo birungguik, basigadang juliang mato, sampai bacakak bagurameh, hinggo bakuyak kain baju, bak anjiang barabuik tulang, patuik malu kito di sanan, kok banyak urang nan maliek, barapo bisiak jo dasuih.
Jikok samo sairiang tangah labuah, atau basamo-samo duduak, atau di dalam alek jamu, rundiang usah dipabanyak, muluik usah dipacapek, banyak kato kok banyak salah, banyak rundiang kok banyak sasek.
Limbago hiduik bausaho,
Pandai manakek manarawang,
Pandai mancukia jo batanun,
Tahu di suri mato karok,
Tahu di pakan rabah tagak,
Arif jo bijak dipakaikan,
Kok tak tapakai nan bak kian,
Bukan parampuan tu namonyo.
Nan dikatokan parampuan, partamo banamo sabana parampuan, kaduo banamo Simarewan, katigo Mambang Tali Awan.
Ado pun sabana ‘parampuan’, tapakai taratik martabat, sarupo nan Mandeh tarangkan cako. Nan banamo “Simarewan”, pahamnyo bak gatah caia, elok iko katuju inyak, bana sarupo pimpiang di lereang, bak baliang-baliang di ateh bukik, ka mano angin nan dareh, ka kiun pulo pikirannyo, walaupun balaki bana, baumpamo indak juo.