Nan banamo ‘Mambang Tali Awan’, inyo padusi tinggi hati, kok mangecek samo gadang, atau barundiang di nan rami, angannyo indak ka nan lain, tasambia juo ka lakinyo, dibincang bapak si upiak, tasabuik juo bapak si buyuang, sabagai labiah dari urang, barupo ribu dangan ratuih, lakinyo inyo labiah sakali, pihak di banyak balanjonyo, kasiahnyo lakek di rumah sajo, indak baranjak-ranjak amek, malagakkan mulia tinggi pangkek, susah nan lain manyamoi, itu nan banyak maso kini, walau lakinyo jatuah hino, usah disangko tak bahiduang, pujinyo baitu juo.”
Mandanga kato nan bak kian, manyahuik Siti Budiman, “Kok lah baitu kato Mandeh, nak denai buhua mati-mati, indakkan lapeh siang malam, dipasuntiang jago jo tidua, ambo pamenan patang pagi, denai paluik jo budi haluih, denai bungkuih jo saribu aka, disimpan dangan anieng janiah, dikunci jo hati mukmin, alah kan sanang hati Mandeh?”
Mandanga kato nan bak kian, bakato Siti Juhari, “Malah baitu kato kau, sananglah hati mandeh kini, barakaik Tuhan umua lai panjang, kok lai manih-manih dagiang, kok lai pahik-pahik darah, kok ado anak parampuan, nan ka diambiak ka minantu, jan sumbarang urang sajo, usah dipandang ameh perak, usah dipandang kain jo baju, jan dipandang gadang urang, usah dicaliak elok rupo, caliaklah laku buatannyo, pandanglah pi’i parangainyo, kalau diuji ameh samo merah, kalau ditahia samo barek, ingek-ingek samantaro balun, jan manyasa kamudian.
Lah banyak urang denai pandangi, angan lobo pikiran tamak, harok di banyak ameh rang, harok di elok tampan urang, indak diagak dipikiakan, akhia kalaknyo kamudian, elok jo buruak galuik tumbuah, tingkah jo caran tak bahinggo, ganti hino mahinokan, ganti cacek mancacekkan, di dalam korong jo kampuang, minantu dibincang urang.
Kok baranak inyo jo awak, samo bamain jo kawannyo, kok tumbuah galuik jo kalahi, anak bacakak samo gadang, bapaknyo
50