Mardjibun tu — manih djo rantjak njo indak tanggung2. Injo bintang pilem. Awak mahasiswi pulo.
"Eh............ Ros. Kabaliak ka Padang Ko?“ Tanjo si Mardjibun mamanihkkan.
"Ajo............ bisuak awak mulai kuliah.“ Djawab si Roslaini.
"Baa kok tamanuang bana tadi?“ Sambuang njo sambia maliek kapaluah nan barhamburan d hony kai si Mardjibun
"..kan itulah dek Ros. Lah labiah satangah hari ambo diparantian oto ko, indak djuo dapek oto. Sarik bana Ros. Kok pituih tumah saribu limo ratuih......................“
Mandanga kaluah si Mardjibun tu, si Roslaini tasanjum manih sadjo. Tapi sanjum nan... tu dek si Mardjibun dirasokannjo sarupo mantjemoohkannjo.
"...Awak baru se tibo dari kampuang. Tapi kok diawak soal oto ka Padang, indak marusuah bana. Pendek njo asal karintjih tjiek............ baa...... Permisi djo!“ Katonjo sambia manunggukan si Mardjibun. Dalam badjalan tu, si Roslaini galak dalam h,ati. Tabajang deknjo kasantuangan karamainjo Takana deknjo bantuak njo pas nan indjek bana mambantunjo dalam manjalarasakan sagalo urusannjo.
"...Karitjih tjiek indak kadapek? Sakali... sanjum manih den lapeh............ ditambah pulo djo... ginjang agak sandjuang............ salasai tumah“. Katonjo dalam hati
78
