“...Baa kecek den kabadjalan kak. den tu bana nan lah paniang“. Djawab si Radjab agak baibo hati.
"...Alun sanang lai sadonjo urang didunia Di Djakarta banjak urang nan iduik di bawah djambatan, tapi banjak pulo nan basedan, barumah gantiang. Ado nan mintak2 untuak nan kadimakan, tapi ado pulo nan tjepak tjepong makan balimpah ruah, sampai2 dibhuang mubazir se...“.
"...Dima tu?“
"....Ditampaik2 resepsi, ditampaik2 pesta. Untuak urang2 kajo djo urang2 hebaik se lah?“
"...Nan urang bansaik baa?“
"...Kabaa pulo. Nanma nan talok dikaki lamo, taloklah. Nanma nan kadinginan dibawah djambatan, kadinginan lah! Nan manangih, manangih djuo, nan galak, galak djuo. Nan litak bak tjando nan litak, nan kanjang batambah kanjang“.
"...Dima tu?“
"...Dima pulo. Dinagari awak!“ Mandanga djawab kawannjo tu, agak tatakua kapalo si Radjab. Sudah tu djo suaro nan lamah indjo bakato:
"...Dulu, 17 tahun nan silam, sadang mudo mapan badan den baru. Sadang batjintoan djo si Zulaika nan djadi palang merah tu............ aden lah ditembak njo dek Bulando. Lai takana dek ang si Zulaika tu, Pono?“
61.
