...hatinnjo. Raso tamangek, raso sombong dek karantjakan bantuaknjo, labiah-labiah kalau lah tabajang pulo deknjo bantuak urang2 nan panah malamaikanjo.
„Apak indak usahlah rusuah2 bana mamikiakan tantang sia nan kamandjadi djodoh den!“ Djawab si Mariatun mampadjauah bantuaknjo kakandjo lamari. Dituriktjandjo mukonjo nan haluih tu, kudian dilapekannjo sanjum nan kamek, sahinggo bajangannjo nan ditjaminpun tasanjum manih pulo.
„Tapi nan sakali ko, sardjana bana nan mamintak kau komah Tun!“ Baleh bapaknjo.
„Awak lah tahu tumah pak. Dek karano itu pulolah, kok injo apak ingin baminantu sardjana, awak paralu pulo djadi sardjana dulu!“
„Apo bana gunonjo kau djadi sardjana. Tjukuik-lah laki kau tu se nan sardjana. Awak kalau padusi ko lah djaleh kabaliak kadapua djuo kasudahannjo“. Amaknjo lah sato pulo mamasang.
„Djo pandapek amak tu awak ijo indak suai. Kok dulu mungkin baitu. Tapi kini lah lain mak. Kok laki awak sardjana, handaknjo awak sardjana pulo, supajo awak indak dipandang enteng djo urang. Supajo awak sataraf djo injo!“
„Matjam2 se lah. Lah gadang2 bana anak2 gadih kini komah...........“ Kato amaknjo agak mangaluah, kudian sarantak apak djo amaknjo bakato.
„Bak kato kau se lah!“ Dan si Mariatun batambah tasanjum mandjo. Dikapalonjo tambah.....
91
