Lompat ke isi

Halaman:Si Gadih Ranti.pdf/51

Dari Wikibasurek
↓Laman ko alah sah

Alang sakik batenggang surang
Bak maliek langik tinggi.

Luruih jalan ka Palupuah
Basimpang jalan ka Palembayan;
Di mano hati indak ka rusuah
Anak di dalam batunangan.

Susah hati mandeh si Saman, disarahkan untuang pado Allah, Allah Ta’ala kayu sungguah, kok untuang tidak maro malintang, salamaik sajo pulang pai.

Lorong kapado si Saman, alah nyato anak gadang di Padang, heran tacangang mamikiri, maliek laku Angku Kapalo, sangaik sombong bakato-kato, disangko urang sarok balai, tidak ado ibo kasihan, indak dapek ka manjawab.

Lah nyato urang disuruah ka rodi, nagari jauah kan dituruik, tidak dapek mamintak bana, urang disangko kabau jalang. “Kok co iko laku Angku Kapalo, babayia hutang kasudahannyo.”

Kan iyo si Bujang Saman, urang cadiak bapikiran, tidak sarupo bujang nan banyak. Lorong kapado Siti Rawani, mandeh kanduang si Bujang Saman, dituruik rumah si Gadih Ranti, bajalan tadayuak-dayuak, bumi dipijak raso ka taban, langik dijunjuang raso ka runtuah, hati nan samak-samak ragu, dituruik labuah nan panjang, dek lamo lambek di jalan, lah tibo di rumah si Ranti, diliek suok jo kida, tampak Fatimah di pintu, satu tibo inyo lah galak, galak bacampua ibo hati.

Maninjau padi lah masak
Batang kapeh batimba jalan;
Hati risau dibaok galak
Bak paneh manganduang hujan.

Disonsong Rawani ka pintu, dibaok duduak di tangah rumah, disorongkan siriah di carano, hati nan tidak sanang lai, apolah pulo nan tajadi, mangko Rawani datang ka mari, sanan bakato mandeh si Saman.

40