“Oi Kakak mandeh si Ranti, malang takacak di anak kito, sudahlah untuang jo bagian, lorong kapado si Bujang Saman, tibo parentah Angku Kapalo, manyuruahnyo barodi ka Malalak, kok tidak badan dihukum, hari Sabtu inyo bajalan, itu bana nan denai sampaikan. Manuruik kato nan dikarang, hari barisuak inyo nikah, tapi malang tibo di badan, mungkia janji tantang itu.”
Mandanga kato nan bak kian, tamanuang mandeh si Ranti, ayia mato gurah gumarai, bak maniak putuih pangarang, sanan manjawek mandeh si Ranti.
“Manolah Kakak Rawani, tidak tirih di ateh atok, tirih nan datang di bawah rumah, dangakan bana malah di Kakak, kiro-kiro hari Salasa, datang ka mari Angku Kapalo, mukasuik ka maminang anak den si Ranti, iyo tunangan anak Kakak, sanan bakato Tuan Datuak, bahaso si Upiak alah bapunyo, hari Jumat inyo manikah.
Itu sababnyo disuruah ka rodi, disuruah bajalan jauah, laku parangai Angku Kapalo, tidak ado urang nan sayang, kok tidak inyo urang bapangkek, namuah malawan urang kampuang, laku parangai nan manyeso, kok mati baliau nantun, alangkoh tawa dalam nagari, sanang sagalo hamba rakyat.”
Kan iyu mandeh si Saman, baru mandang nan bak kian, alah maklum di dalam hati, ruponyo palapeh sakik hati, pambaleh kasam pai ka rodi, lah tarang baniat salah.
Alah sudah rundiang barundiang, bajalan mandeh si Saman, bajalan bagageh-gageh, ayia mato gurah gumarai, pikiran karu tidak manantu, dek lamo lambek di jalan, lah tibo di dalam rumah, dipandang anak sadang duduak, dihampiri si Bujang Saman, bakato babisiak-bisiak, takuik tadanga ka urang lain, dicurai dipapakan kato si Fatimah.
“Angku Kapalo nan punyo ulah, mangko Ang disuruah ka rodi, disuruah pai jauah-jauah, sapaningga bajalan waang Buyuang, si Ranti diambiaknyo.”
42