Lompat ke isi

Halaman:Si Gadih Ranti.pdf/91

Dari Wikibasurek
↓Laman ko alah sah

bungkusan dijenjeng si Bujang Saman.

Kalau diliek bendi dahulu, kudo maelo duo ikua, roda bendi daribasi, bukan karet nan bak kini, kudo bajalan kaduonyo, bajalan balarikancang, kampuang jauah ka dijalang, kudo mahelo baganti-ganti, dek si Saman nak lakeh sampai, raso ditulak kudo nantun.

Dek lamo lambek di jalan, nan jauh batambah hampia, nan ditinggakan basarang jauah, kiro-kiro pukua ampek, pukua ampek patang hari, tibolah bendi di Sungai Talang, lah tampak musajik Sungai Talang, sanang hatisi Bujang Saman, diliek pulo ka hilia labuah, tampaklah mandeh sadang manumbuak, tidak tabado sanang hati.

Kan iyo mandeh kanduang, maliek anak pulang dari Padang, disonsong turuik ka bendi, dijujuang kopor nan gadang, ditolong mambaok ka ateh rumah, baduo jo adiak si Salamah.

Lah duduak tigo baranak, di dalam rumah mandeh kanduang, bakato mandeh si Bujang Saman, “Tidak guno balamo maso, hari Sinayan nikah ka surau, lorong kapado nan padusi, sudah sadio kasadonyo, manantimaso jo kutiko.”

Manjawab si Bujang Saman, “Ambo manuruik jo bicaro,” diam biak pitih dalam kopor, pitih perak ringgik rupiah, panuah uncang tigo buah.

Maliek pitih sabanyak itu, heran tacangang mandehnyo, bakato si Bujang Saman, “Ambiaklah pitih sado nangko, balilah bara kansadang, usah mandeh himaik bana, malu kito di urang kampuang, usah mangasan miskin awak, jikok dunia ka dihadang, usah cekeh dipabuek.”

Mandanga kato anak kanduang, sanang hati sakutiko, bakato inyo mandeh sisaman, “Sabanyak iko pitih talatak, alek apo ka waang buek, dibunuh kabau sapuluah ikua, dibari makan urang nagari, namun pitih balabiah juo.”

Mandanga kato mandeh kanduang, ibo hatimaliek mandeh,

80