Lompat ke isi

Halaman:Tjerita Klasik Minang Sabai Nan Aluih.pdf/41

Dari Wikibasurek
↓Laman ko alah diujibaco

Baralieh kaba anjo lai - sunggueh baralieh sanan djuo - baralieh kapado Mangkutak Alam - lah sarantang injo badjalan - lah duo rantang injo badjalan - tjukui' katigo rantang pandjang - kok djaueh hampie kasampai - kok sampai tibolah kini -ditampueh padang pahaunan - didaki munggu nan katjenaian - angoklah gadang-gadang katjie' - mukolah merah-merah njalo - malangkah gontai anjo lai - antah panek antah dek ganta - bakato injo dari djaueh:

„Lah lamo garan atjie’ mananti — denai mandanga kaba burue’ — denai turunkan alang-alang — kusui’ banang dikumpalan —-_ balari denai kamari — indak disangko sadjaueh nangko — lah maintjie palueh dibadan. Atjie’ bak tjando urang susah - baa bapak tabarieng siko!”


Sadanglah Radjo Nan Pandjang—dirusue‘an pinggang nan kasa- tapepeh kaki sabalah—lapeh tembakan Sabai Nan Aluih.


Sedjurus lamanja Mangkutak Alam didjalan, achirnja sampailah di padang pahaunan, lalu terus menudju munggu. Entah karena penat entah karena gentar berhentilah ia dikaki munggu seraja menegur Sabai dari djauh, mengapakah ia seperti berusuh hati den apakah sebabnja maka ajah, terbaring ditempat itu.[[Category:]]

41