Lompat ke isi

Halaman:Tuanku Lareh Simawang.pdf/31

Dari Wikibasurek
↓Laman ko alah sah

Bakeh bagantuang nan lah putuih
Bumi dipijak nan lah taban
Tak buliah manggabai lai.”

Mandanga kato nan bak kian, lah berang cando Lareh Simawang,“Usah aden diragu-ragu juo, urang kok bangih ka bakeh den.”

Sanan manjawab Siti Jamilah, “Bukannyo denai maragui Angku, denai nan mangana untuang badan, siapolah urang nan ka ditompang, “katonyo Siti Jamilah, bakato sadang manangih.

Sanan mambangih Lareh Simawang, “Saradadu turuikkan di kau, urang Cino turuikkan di kau, itu urang ka kau tompangi, itu nan sabangso jo kau!” katonyo Lareh Simawang.

Sanan manjawab Siti Jamilah, “Usah bak itu kato Angku, urang dagang paibo hati, Angku kan lah samo tahu juo, kami nangko sabangso jo urang laro, dahulu mangapo tidak dipikiri, kini kanapo manjadi amun caci, usah tadorong kato-kato Angku, agak kiroilah kami saketek, dangakan di Angku buah ibarat pantun denai:

Lah masak padi sarumpun
Manyabik sadang manuai
Di ladang urang Koto Tuo;
Usahlah kato nan bak nantun
Denai nangko urang dagang sansai
Bakatokan pulo tidak babangso.

Babelok jalan rang Bingkudu
Basimpang jalan ka Kurai Taji;
Tidak patuik Angku bak itu
Samantang ado ka pangganti.”

Kununlah dek Lareh Simawang, marentak turun maso itu, bakato sadang marabo:

“Mangayia ka kampuang ranah
Tampak malembai si ula gerang

20