Lompat ke isi

Halaman:Tuanku Lareh Simawang.pdf/95

Dari Wikibasurek
↓Laman ko alah sah

sanan batanyo Datuak Rangkayo Basa.

Manolah Tuanku janyo ambo, angku den Lareh Simawang, laikoh sanang-sanang sajo angku kini? Baa mangko takucak bana badan angku?”

Manjawab Lareh Simawang, “Kok itu nan Datuak tanyokan, satantang badan diri ambo, lai lah baransua cegak, tapi pikiran rumik bicaro, iyo bak ibarat panuturan:

Di tangsi banyak saradadu
Sarasan namo kapalonyo;
Jikok dikana nan dahulu
Lawik dalam tuangannyo.

Tidaklah hati saramuak nangko, rusuah bacampua jo ibo, bukan denai ibo di badan surang, ibo di anak nan mati, rusuah di anak nan hilang.

Kok den ka manjarum
Den turang jo banang suto
Den ambiak ka sarabeta;
Kok den aso ka bak nantun
Indak den namuah dijapuiknyo
Iyo ka ranah ka Batusangka.”

Sadang batutua-tutua nan bak kian, ayia mato sabak-sabak ka manangih, rakuangan lah baransua kalek, suaro lah garuak-garuak parau, sanan manjawab Datuak Rangkayo Basa:

“Usahlah padi diluruik juo
Kok basawah di musim tingga
Bapadi banyak nan hampo;
Usahlah hati palaruik juo
Tabuang buruak urang nan tingga
Cilako murah manimpo.

Usahlah Tuanku barusuah hati bana, janlah baibo hati juo,

84